Çağdaş Sanata Varış 18 | Realizm-Gerçekçilik

Evrende bizim bilincimizden bağımsız bir  gerçeklik olduğu görüşüdür.

19. yüzyılın ikinci yarısında Klasisizme ve Romantizme tepki olarak, bilimin gelişmesi ile doğmuştur. August Comte’un Pozitivizm felsefesine dayanır. Pozitivizm, neden-sonuç ilişkisine önem veren, doğayı ve insanları gözlem ve deneyle açıklamaya çalışan bir düşünce sistemidir. Realist sanatçılar bu yolu izlemeye çalışmışlardır.

• Amaç, işin özünü tanımlamaktır.
• Gerek Klasizmi, gerekse Romantizmi yapay bulurlar.
• Konuyu arındırıp yüceltmezler.
• İdeale yaklaşmaya çalışmazlar.
• Konular gerçek yaşamdan alınmıştır.
• Olağanüstü olay ve kişilere yer verilmez.
• Konular, gözün gördüğü gerçeği yansıtırlar.
• Çevrenin önemi ve etkisi kavranmıştır.
• Doğa ve insan betimlemeleri ölçülüdür.
• ‘Sanat için sanat’ anlayışına sahiptiler. Sanatı, toplumu değiştirme ve geliştirme aracı olarak görmediler.
• Yapmacıksız bir üslüp kullanılmıştır.
• Zariflik değil, gerçek önemsenmiştir.
• Çoğunlukla çalışan sınıfı resmettiler.
• Genelde karamsar
• Ama, ‘halk eziliyor’ temasını da vurgulamıyorlar (Romantizm vurguluyordu).
• Günlük yaşamı önyargısız yansıtmaya çalıştılar, nesnel bir akış açısı eserlere hakimdi.
• İyiyi Klasizme yaklaşır diye almadılar.
• Portrelerde ifade vardır (Klasikte yoktu).
• Doğayı seviyorlar (Empresyonistlerle ortak).

• Realist edebiyatın temsilcileri olarak Flaubert, Balzac, Stendhal, Zola, Tolstoy, Dickens, Gorki, London ilk akla gelenlerdir.
• Osman Hamdi ve Halit Ziya Uşaklıgil de Realizm akımı sanatçılarıdır.