Hasan Ali Toptaş 1

Hasan Ali Toptaş, mutsuz bir çocukluk yaşadığını ifade ediyor. “Kasaba bile denilemeyecek bir yerde, sevgi ve şefkat eksikliği ile büyüdüğünü,” söylüyor.
Annesi bir masal anlatıcısı olan yazar şehri ilk kez 8 yaşında görmüş.
10 yaşında geçirdiği bir hastalık sonucunda başının arkasında saçsız bir yer oluşuyor ve orası parladığı için çocuklar ona aynalı lakabını takıyorlar. İnsanlara küsüp kitaplara gömülüyor. O andan itibaren kitapların kendisi için “kaçılacak ve yaşanacak yer” olduğunu söylüyor.
Ortaokulda iken bir defter alıyor, sayfanın alt yarısına romanını yazıyor, bir arkadaşı da sayfanın üst kısmında yazılanları görselleştiriyor. Ne yazık ki bitirmeden bırakıyorlar.
Sevmeden yaptığı memuriyet hayatının edebi hayatına hep olumsuz etkisi olduğunu düşünüyor.

Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

“Ben virgülüme, noktama, noktalı virgülüme asla dokundurtmam. Şu paragrafımı atacaksanız, virgülümün yerini değiştirecekseniz kitabım çıkmasın daha iyi, derim….benim elim titriyor o virgülü yerine koyarken. Kırk saat kafa patlatıyor, bir müzik oluşturmaya çalışıyorum.”
Gözlerden uzak kalabilmeyi tercih eden biri. Fazla hareketi sevmeyen biri olduğunu ifade ediyor.
Çok çalışıp az ürettiğini düşünüyor.
Huzursuz biri. Huzuru ancak harflerin arasında bulduğunu söylüyor.
Çocukluğundan beri yenemediği karanlık fobisi var.
Yalnızlığı seviyor. Bu, aynı zamanda yazdıklarından da ayrılmamak anlamına geliyor. Onun için, yazmak ile kendini var etmek aynı şey. Bin Hüzünlü Haz’da şöyle yazıyor: “…bana doğru koşuyor…Hayır, okumakta olduğunuz bu kelimelerin ardındaki yalnızlığın içinde oturan bana doğru değil; o gün orada, meydandaki havuzun yanı başında duran ve başını çevirip ansızın kızın koştuğunu gören bana doğru…”
“Çabuk üzülüveren biriyim,” diyor.