Japonya 3 | Japonların Özellikleri 3

Dünyayı, bizimkiler ve yabancılar olarak ikiye bölerler. Eskiden, yabancılara karşı olanlara Erdem Adamları deniyordu.
Japonlara göre, varlık ölümlü, ad kalıcıdır.
Japonlar için insanın öğrenebileceği herşey kültürdür.

Daire, çember olgunluğun, kusursuzluğun, toplumca birlik olmanın simgesidir.

Ortalama bir Japon, konunun 2/3 sini, kültürlü bir Japon yarısını söyler. Gerisini karşıdakinin anlayış ve kavrayışına bırakır.
Olumsuz bildirim yerine olumlu bildirim kullanılır.
Konuşan dikkatle dinlenir, sözü kesilmez, dinleyen nidalarla dinlediğini belli eder. Japonlar az söyler, daha az açıklar ama can kulağı ile dinlerler. Batı’da etkili konuşmak, Japonya’da candan dinlemek, anlamak sanattır.

Batı düşüncesi doğrusal mantık izler, Japon düşüncesi çelişik mantık izler. Çin, Hint, Budizm, Taoizmde olduğu gibi, “O, hem O’dur, hem değildir.”
“Dünyada salt doğru, salt iyi ve salt güzel yoktur. Duruma göre iyi, doğru ve güzel vardır”, derler.
En korkulan durum gülünç düşmektir.
Görgü, beklenenden çoğunu yapmamaktır.
Japonlara göre herkes eşit yetenekte. Çalışkan ve tembel ayrımı var. Önemli olan yetenek değil, çalışmaktır.
Japonlar, yumuşak olana yumuşak, sert olana çelik kadar sert, dikkatsiz olana keskindir.
Japon dilinde can, ruh, hayat anlamına gelen Çin kökenli bir “ki” kavramı vardır. Tanrı insanı yaratmış, ona bir ki vermiştir. Eski Mısır’daki ka gibi.
İnsan doğasının iyi olduğuna inanırlar.
Bambu, düzgün yarıldığı, güvenilir ve sağlam olduğu için erkeğe; kırılmadan eğilebildiği, esnek ve kötü güçlere dayanıklı olduğu için kadına benzetilir.

Her iş önemlidir. Ne yapıldığı değil, nasıl yapıldığı önemlidir. Kişi ilk denemesinde en iyisini yapmalı, çünkü ikinci bir deneme şansı olmayabilir.
Dakik ve kesin olma tutkuları vardır.