Batıda Doğu, İslam ve Türk Algısı 72

Avrupa, isyanın, eleştirinin ve değiştiren eylemin ülkesiydi, oysa dünyanın doğu yarısı eylemsiz sükuneti temsil eden hareketsizliğin (1).
Bu cömertlik, zaman sarfiyatındaki bu barbarca eli açıklık Asya üslubudur (2).
Doğu, faaliyetten nefret eder. Laozi, boş durmanın, yerle gök arasında en hayırlı şey olduğunu öğretmiştir (3).
Batılının işi, her türlü teklife karşı, akıldır, analizdir, eylemdir ve ilerlemedir- yoksa keşişin tembellik döşeği değil! (4).
Prens Metternich’e göre, Viyana’yı baştan başa kat eden Rennweg Caddesi’nin ötesinde Balkanlar ve Asya başlıyordu (5).
Bu güçlü hatlara sahip ama uyuşuk da olan Macar peyzajı Doğu’dur, dolayısıyla Asya steplerinin, Hunların, Peçeneklerin ve Hilal’in anısı burada hala canlıdır. Cioran, Tuna havzasını, tarihten, daha doğrusu Batı tarih yazımının yarattığı ideolojik dönemlerden habersiz, önemli ama karanlık halkların bileşimi olarak yüceltir; onları akılcılık veya ilerleme adına güçsüzleştirilememiş bir kültürün özü ve rahmi olarak görür (6).
Rusların cahillikleri, görgüsüzlükleri, yabanilikleri ve geri kalmışlıklarıyla alay konusu ettikleri, üzerlerine sürekli fıkralar uydurdukları Sibiryalılar, Çuvaklar diye anılırlar.
Suriye haberleri ve dehşet uyandıran fotoğraflar: sivillerin devlet tarafından bombardımana tutulması, yollarda mülteciler, dünyanın çeşitli yerlerinden dışişleri bakanlıklarının aciz kınamaları, sol ayağı kesilmiş, yatakta yatan sekiz yaşında bir oğlan çocuğu, bir Rus yetkiliyle el sıkışan küçük çeneli soluk benizli Esad, sinir gazı söylentileri (7).
Pakistan ve Irak’ta halka açık, kalabalık yerlerde intihar bombacıları; Suriye’de bombalanan apartmanlar, İslam’ın, çarpılmış araba şasileri ve molozla, pazaryerlerine savrulmuş uzuvlar ve organlarla, dehşet ve acıyla feryat eden sıradan insanlarla sürdürdüğü kendiyle savaşı (8).