Kültür

Şiddet 134 | Çağımızın Şiddeti 16 Teknoloji ve Sanal Dünya 4

Broadcast Yourself, Vladislav Scepanovic, 2016.
2017 Venedik Bienali, Sırbistan Pavyonu.
Fotoğraf: Füsun Kavrakoğlu

İngiltere’de yetişkinlerin günde 33 kez, 20 yaş altı gençlerin günde 90 kez cep telefonuna baktığı tespit edilmiş.
Belçika’da Gent ve Anvers Üniversiteleri’nde 700 birinci sınıf öğrencisi üzerinde yapılan araştırma neticesinde ders sırasında saatte ortalama 3 kez ve evde çalışma sırasında saatte 2 kezden fazla akıllı telefonuna bakanların sınav notlarının, daha az kullananlara oranla yaklaşık 20 puan daha düşük olduğu anlaşıldı.
Akıllı telefonların obsesif kompulsif bozukluk, dikkat eksikliği ve hiperaktiviteye yol açabildiği öne sürülüyor.
İngiltere’de 2010 yılında yapılmış bir araştırma sonucunda, kişinin cep telefonu olmamasının yarattığı sıkıntı ve insanların çoğunun telefonlarını unuttuğunda, telefonları çekmediğinde ya da pili bittiğinde yaşadıkları kaygıyı tanımlamak için nomofobi (no-mobile-phone phobia) terimi üretilmiş. Nomofobi’nin tedavi edilmesi gerektiği sonucuna varılmış.
Dış görünüş, görünürlük, görünürlük sayesinde elde edilen ünün övgüsü, eskiden itibar görmeyen bir görünür olma şekli, şimdi üstünlük olarak görülüyor. Bu yüzden sokaktaki adama şöhret vaat eden Biz Evleniyoruz, BBG, Pop Star gibi televizyon programları tüm dünyada gözde oldu.
Nobel ödüllü Perulu yazar Mario Vargas Llosa (1936-), kültür çağının bittiğini açıklarken, Kültürün Ölümü Üzerine Notlar yazıyor.
Çağımız kültürünün, gizemli ve sabır gerektiren erotizmden ziyade pornografinin çıplak, ‘kullan/at’ kimliğinden hoşlandığı düşünülüyor. Teşhirciliği destekleyen düzen, gizleyen’i sıkıcı buluyor. Gizem, zaman kaybı; fanteziler ise uzun ve ağdalı değil, kısa ve vurucu olmalı. Yemeğin, vahşetin, hatta havanın, bulutun bile pornosu çıkıyor, Instagram etiketlerine dönüşüyor: #foodporn, #artporn, #cloudporn