Perspektif için geometrik kurallar yerine renk çeşitlerinden yararlanılıyor.
Biçim ve planlar çizgilerle değil, sıcak ve soğuk renklerle tasvir ediliyor.
Çizgi ve hacimlendirme yok. Üç boyutluluğa önem verilmiyor.
Serbest, dinamik fırça işçiliği.
Ayrıntıdan vazgeçiliyor.
Doğayı tekrar etmiyorlar, doğanın oluşturduğu duyguları yansıtmayı hedefliyorlar.
Gerçekçiliği ikinci plana atarak kişisel yorumu ön plana çıkarıyorlar. Dolayısıyla İzlenimci eserler sanatçısının kişiliğinden izler taşıyor.
Yakalamak istedikleri o andaki gerçeklik.
Fotoğraflardan ve renkli Japon baskılarından yararlanıyorlar.
Tamamlanmamış yüzey vurgusu ile izleyiciye bir resme baktığını hatırlatmak istiyorlar.
Tabloları ‘dişi’ olarak nitelendiriliyor.
Kırpılmış kompozisyon ve küçük tuval kullanımı tercih ediliyor.
İzlenimcilik modern resim sanatındaki ilk büyük devrimci harekettir.
İzlenimci düşünceleri benimsemesine karşın İzlenimci sanatçıların hiçbir sergisine katılmayan Edouard Manet’nin eserleri Salon’da sergilenmeye devam etti. 1863′te sergilediği “Kırda Öğle Yemeği” adlı eseri İzlenimciliğin başlangıcında rol oynadı.
Claude Monet, İzlenim, Gün Doğumu, 1872. Empresyonizm deyimi, Claude Monet’in 1874 yılında yapılan sergide yer alan bu eserinden alınmıştı.
Empresyonist sanatçıların en ünlüleri Monet, Renoir, Sisley, Pissarro ve Bazille’dir. Monet, soyut sanatın da öncüsü olarak kabul edilir. İzlenimcilerin yedi sergisine de katıldığı halde Degas kendini İzlenimci saymayıp “bağımsız” olarak niteler.
İzlenimci besteciler arasında Claude Debussy ve Maurice Ravel sayılabilir.
Empresyonist şairler, şiirde biçime, uyağa önem vermemişlerdir. Arthur Rimbaud, Rainer Marie Rilke, Paul Verlaine dönemin ünlü şairleridir. Ahmet Muhip Dıranas, Cahit Sıtkı Tarancı gibi sanatçıların kimi şiirlerinde bu akımın etkileri görülür. Empresyonist akım içinde yer alan bazı şairler Sembolizmin de temsilcileri olmuşlardır.
View Comments
Çok güzel toparlamışsın.
Çok Sağolun Çok İşime Yaradı