Eski Mısır’da kadınlar, böcekleri ezip kil ile karıştırarak allık yaparlardı.
Eski Roma’da kadınlar, koyunun yağı ile kanını karıştırıp bir tür oje yaparlardı.
Hindistan’da kadınlar dudaklarına renk vermek için tembul yaprağı (betel) çiğner(di), dişlerini de çürütürdü. (Tembul yaprağı, Güney ve Güneydoğu Asya’da yetişen karabibergillerden (piperaceae) bir ağaç türüne aittir ve keyif verici/uyarıcı özelliğinden dolayı günümüzde de Hindistan’da daha çok erkekler tarafından çiğnenmektedir (paan)).
Eski Yunan’da soluk bir görünüm beğenilirdi. Bu yüzden kadınlar çok az makyaj yapardı.
Japonya’da beyaz ten makbuldü(r). Bunun için pirinç suyu kullanılır(dı). Ayrıca kaşlarını tamamen alıp, kalın kaşlar çizerlerdi. Yüzlerini temizlemek için bülbül dışkısı kullanırlardı. 17. yüzyılda İngiltere’de de kaşlar tamamen almak modaydı. Yerine, fare derisinden yapılma kaşlar takılırdı.
Çin’de de beyaz ten beğenilir(di). Çinli kadınların cilt beyazlatma aracı zerdeçaldı.
İngiltere’de, Kraliçe I. Elizabeth döneminde (1558-1603) beyaz ten ve solgun görünüm için yumurta akı kullanılırdı. Daha ciddi beyazlatma için ise arsenik kullanır ve zehirlenirlerdi. 18. yüzyıl Avrupa’sında kullanılan kurşun bazlı boyalar da aynı derecede sağlığı tehdit ediciydi.
Osmanlı’da beyaz ten sevilir, kadınlar cilt renklerini açmak için limon suyu sürer ya da badem ve yaseminden yaptıkları kremleri kullanırlardı. Gözlere sürme, kaşlara rastık çekilirdi. Gül ve hibiskus (hatmi) karışımı allık, suyla seyrelmişini ise ruj olarak kullanırlardı.
Kaynak: Eski Çağların Güzellik Sırları, Melek Yazıcı, Voyant, Ekim 2021.
Leave A Reply