Kültür

İngiliz ve Fransız Devrimleri Arasındaki Bazı Farklar 1

Fotoğraf: Historyplex

1789 Fransız Devrimi ve özellikle de Nisan 1789’da Ulusal Meclis’te ilan edilen İnsan ve Yurttaş Hakları Beyannamesi dünyadaki demokratik özgürlüğün kaynağı olarak sunulur.
1989’da Başbakan Margaret Thatcher, Britanya’daki özgürlüklerin Fransa’ya hiçbir şey borçlu olmadığını, her şeyi Magna Carta’ya (1215) borçlu olduklarını ifade etmiştir.
Gerçekten de özgürlüklerin kazanılması için 1789 yılından önce verilmiş savaşlar vardır.
Fransız Devrimi’nin baş aktörleri Voltaire, Montesquieu ve Rousseau’nun Britanya ve Amerika’daki özgürlüklere hayran olduğu biliniyor.
İngiliz liberal filozof John Locke (1632-1704), Voltaire’in idollerinden biriydi.
Amerika Birleşik Devletleri üçüncü başkanı (1801-1809) Thomas Jefferson’ın Fransız Devrimi sırasında ABD büyükelçisi olarak Paris’te bulunduğu ve devrimci düşünürlerin, önerilerini almak üzere Jefferson’ın sefaret konağını ziyaret ettikleri biliniyor.
Fransız aristokrat Lafayette, On Üç Koloni‘nin Britanya İmparatorluğu‘ndan bağımsızlığını kazanarak Amerika Birleşik Devletleri adını aldığı Amerikan Devrimi ya da diğer adıyla Amerikan Bağımsızlık Savaşı (1775-1783) için savaşmış biridir ve Fransız Meclisi’ne ilk Beyannameyi sunmuştur.
İngiliz devrimleri ile Fransız devrimleri birçok yönden farklı olaylardır. Öncelikle, İngiliz İç Savaşı’nda (1642-1649) dini hoşgörü, eşit haklar, tarım reformu gibi anayasal haklar talep eden radikal muhalif Levellerlar ile Fransız Devrimi’nin en ünlü siyasal grubu olan Jakobenler arasında yaklaşık bir buçuk asır vardır. İngiltere’de krallık 1660’da yeniden kurulmuştur; Avrupa’da benzer önemde bir siyasi sürecin ortaya çıkması için bir sonraki yüzyılın sonunu beklemek gerekmiştir.
Rousseau, 1762’de Toplum Sözleşmesi’ni yazarken Hollandalı Yahudi ama ateist filozof Spinoza’nın (1632-1677) seküler devlet düşüncesini ödünç almıştı. Rousseau eserinde ulusu fetişleştiriyordu: Ulus her şeyin kökeniydi, onun iradesi yasaydı. Ulusa, ulusu temsil eden kişilere meydan okumak zordu; halkın iradesine karşı olanlar düşman ya da haindi: yeni bir mutlakiyetçilik türü doğmuştu.
İngiliz devrimcilerinin dili dini öğeler de içerir. Fransız devrimcileri ise siyasi bir dil kullanırlar.