Kişisel gelirlerinin %20’sini tasarruf ediyorlar. Japonya, dünyanın en yüksek kişisel tasarruf oranına sahip ülkesi.
Ekonomik başarının sırrı, yüksek üretim, düşük tüketim, yüksek tasarruf oranı ve doğru yatırım.
“Yabancı yatırımın hiç rol oynamadığı olağanüstü Kore ve Japonya başarısının ne önemi var? Singapur, Çin, Malezya gibi yabancı yatırımın suistimallerinin kontrol altında tutulduğu birçok örnekte doğrudan yabancı yatırım, sermaye hatta girişimcilik için değil, piyasalara erişim ve getirdiği yeni teknoloji açısından önemli bir rol oynadı (1).
Güney Kore, Çin, Tayvan, Japonya yüksek tasarrufun yüksek eşitsizlik gerektirmediğini, eşitsizlikte büyük bir artış olmadan da hızlı bir büyümenin sağlanabileceğini gösterdi. Bu devletler, büyümenin fakirlere kendiliğinden fayda sağlayacağına inanmadıkları ve daha büyük bir eşitliğin aslında büyümeyi artıracağına inandıkları için yükselen büyüme sularının teknelerin çoğunu kaldırdığından, ücretler arasındaki eşitsizliğin belirli sınırları aşmadığından, eğitim fırsatının herkese ulaştığından emin olmak için bazı adımlar attılar. Uyguladıkları politikalar toplumsal ve politik istikrarı sağladı; bu da çok sayıda yeni iş yerinin açıldığı bir ekonomik ortamın oluşmasına katkıda bulundu. Yeni yeteneklerin piyasaya girmesi de sağladığı enerji ve insan yetenekleriyle bölgenin canlanmasına katkıda bulundu (2).
Dünya Bankası’nın Doğu Asya’daki ekonomik büyümeyi incelemesi için yalnızca Japonlar baskı yaptı ve bu inceleme ancak Japonlar ücretini ödemeyi teklif ettikten sonra yapıldı. Bu ülkeler Washington Uzlaşması’nın dikte ettiklerinin çoğunu izlememelerine rağmen değil izlemedikleri için başarılı olmuşlardı (Washington Uzlaşısı, Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu, ABD Hazine Bakanlığı kurumlarının ülkelere tavsiye ettikleri ortak iktisat politikaları). Doğu Asya’nın tüm yaptığı sıkı tasarruf ve iyi yatırımdı. Dünyadaki başka hiçbir ülke bloğu bu oranda tasarruf yapmayı ve onları başarılı bir şekilde yatırıma dönüştürmeyi başaramamıştı. Doğu Asya uluslarının her iki olayı aynı anda başarabilmelerinde devlet politikaları önemli bir rol oynamıştı (3).
Dünyada çok az yeni yatırım, yeni hisse çıkarılarak (bir şirketteki hisseler satılarak) finanse edilir. Aslında, yaygın bir şekilde dağınık hisse mülkiyetinin olduğu ülkeler sadece ABD, İngiltere ile Japonya’dır ve bu üç ülkenin de güçlü yasal sistemleri ve hisse sahiplerini koruyan güçlü kuralları vardır. Bu yasal kurumları geliştirmek zaman alır ve bunu başarmış olan çok az ülke vardır (4).”
Yararlanılan Kaynak
(1) Küreselleşme Büyük Hayal Kırıklığı, Joseph E. Stiglitz, Plan B Yayıncılık, 2002. Sayfa 94.
(2) A.g.e., sayfa 100.
(3) A.g.e., sayfa 113.
(4) A.g.e., sayfa 151.
Leave A Reply